ನೆನಪುಗಳ ಮೆಲುಕು: ಅಂದು ಕೇಳಿದ ಆ ಎದೆ ಸೀಳಿದ ಕಥೆ..., ಭಾಗ-06
ಹಬೀಬರ ಅನುರಾಗಿಣಿ
5/22/20261 min read
ಆ ಮೂರು ಅಂತಸ್ತಿನ ಕಟ್ಟಡದ ಮುಂಭಾಗದ ವರಾಂಡಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸಿದ ಬೋರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಅವಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಓದಿದಳು.
'ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾಹ್...'
ಅವಳು ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟು ಇಲಾಖೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.
"ಏಯ್... ಹುಡುಗಿ... ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲು..."
ಹಿಂದಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕೂಗಿದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಅವಳು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು. ಮೂವರು ಯುವಕರು ಅವಳತ್ತಲೇ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.
"ಏನೇ... ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು...?"
ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕೊಂಚ ದಪ್ಪನೆಯ ಯುವಕ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ನೂರಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದಳೇ ಹೊರತು ಏನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವಳ ಎದೆಯ ಬಡಿತದ ವೇಗವು ತಮಟೆಯ ಬಡಿತದಂತಾಗಿತ್ತು.
"ಇವಳೇನು ದಡ್ಡಿಯೇ...?"
ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು.
"ಏಯ್... ಕೇಳಿದ್ದು ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲವೇ...?"
ಭಯವು ಅವಳನ್ನು ಆವರಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಂದೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದಂತೆ ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳು ಮಂದವಾದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
"ಏಯ್... ಏಯ್... ಹುಡುಗರೇ, ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ..."
ಹಿಂದಿನಿಂದ ಸ್ತ್ರೀ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಕೇಳಿಬಂತು.
"ನಿಮಗೇನು ತರಗತಿಗಳಿಲ್ಲವೇ? ಹೋಗಿ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಿ..."
ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಆ ಮಹಿಳೆಯು ಆ ಯುವಕರಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದಳು.
"ರೇಷ್ಮಾ ಅಕ್ಕ... ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಅಷ್ಟೇ..."
ಅವರು ಗೊಣಗತೊಡಗಿದರು.
"ಅಕ್ಕ... ಇವರೆಲ್ಲಾ ಫ್ರೆಶರ್ಸ್ ಅಲ್ವಾ... ಈ ರಾಗಿಂಗ್ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಈಗ ಅನುಭವಿಸದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ...?"
ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಧೈರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಮಾತನ್ನು ಪೂರೈಸಿದನು.
"ಹಾ... ಅದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ... ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೇರೆಯವರ ಹತ್ತಿರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ... ಇವಳನ್ನು ಬಿಡಿ... ಹೂಂ... ಹೋಗಿ..."
ರೇಷ್ಮಾ ಕಠಿಣ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದಳು.
"ಹಾಳು ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ..."
ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಮುಖಭಂಗವಾಗಿದ್ದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಅವರು ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರು.
ರೇಷ್ಮಾ, ಕಾಲೇಜಿನ ಮೂರನೇ ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಇರುವ ಮತ್ತು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಕಾಲೇಜಿನ ಬಹುತೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅವಳನ್ನು 'ರೇಷ್ಮಾ ಅಕ್ಕ' ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರಮುಖ ಹೊಡೆದಾಟದ ಪ್ರಕರಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅವಳು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ದೃಢ ನಿಲುವು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದ ರೀತಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕಿಯ ವರ್ಚಸ್ಸಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜೂನಿಯರ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಅವಳು ಗೌರವದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ.
"ಅಲ್ಹಮ್ದುಲಿಲ್ಲಾಹ್... ಈ ತೋಳಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಸ್ತುತಿ ಸಲ್ಲಲಿ..."
ಅವಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡಳು. ರೇಷ್ಮಾ ಅಕ್ಕನ ಮನೆ ಅವಳೂರಿನಿಂದ ಕೇವಲ ಎರಡು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಷ್ಟು ದೂರವಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯ ಮಗಳೇ ಈ ರೇಷ್ಮಾ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರವೇಶ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಎಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ರೇಷ್ಮಾ ಅಕ್ಕನೇ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲದೆ, ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಮ್ಮ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿನಂತಿಸಿದ್ದರು, "ರೇಷ್ಮಾ... ಇವಳು ತುಂಬ ಮುಗ್ಧ ಹುಡುಗಿ... ಕಾಲೇಜಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದು... ನಿನ್ನ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಳ ಮೇಲಿರಲಿ..."
"ಅದಕ್ಕೇನು ಚಿಂತೆ ... ಅವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದು" ಎಂದು ರೇಷ್ಮಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದಳು. ಅಂದು ಅಮ್ಮ ರೇಷ್ಮಾ ಅಕ್ಕನ ಮುಂದೆ ತನ್ನನ್ನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ನೂರಾ, ಅಮ್ಮನ ಪರ್ದಾವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಚಿವುಟಿದ್ದಳು. "ಯಾಕಮ್ಮಾ... ನನ್ನನ್ನು ಚಿವುಟುತ್ತಿರುವೆ...?" ಎಂದು ಅಮ್ಮ ನೋವಿನಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ ರೇಷ್ಮಾ ನಕ್ಕಿದ್ದಳು. ಅಂದು ಅಮ್ಮ ಅಷ್ಟು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದರ ಅರ್ಥ ನೂರಾಗೆ ಈಗ ತಿಳಿಯಿತು.
"ಏನಮ್ಮಾ... ಭಯವಾಯಿತೇ...?" ರೇಷ್ಮಾ ಅವಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಕೇಳಿದಳು.
"ಸ್ವಲ್ಪ... ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಅಕ್ಕ..." ಅವಳು ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ತರಗತಿಯತ್ತ ನಡೆದರು.
ರೇಷ್ಮಾ ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಯಾರೂ ಅವಳನ್ನು ಕೆಣಕುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ರೇಷ್ಮಾ ಅವಳನ್ನು ಮೊದಲ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ, ಆಸುಪಾಸಿನವರಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ ಹೋದಳು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವಳಲ್ಲಿದ್ದ ಭಯ ಮಾಯವಾಗಿ, ಎಲ್ಲರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಗೌರವ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು.
"ಇಂದು ಸೈನ್ಸ್ ಲ್ಯಾಬ್ ಪರಿಚಯವಿದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಬೇಗನೆ ಲ್ಯಾಬ್ಗೆ ಬನ್ನಿ..." ಎಂದು ಕಚೇರಿ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮುರಳಿಯಣ್ಣ ಬಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದ ದಿನ ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಸತ್ತ ಕಪ್ಪೆಯನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ ಅದರ ಎದೆ ಸೀಳಲು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಟೀಚರ್ ಹೇಳಿದ್ದ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾ ಅವಳು ಲ್ಯಾಬ್ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದಳು.
ಲ್ಯಾಬ್ ಮುಂಭಾಗ ತಲುಪಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಮದರಸಾದ ಐದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಎದೆ ಸೀಳಿದ ಕಥೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಮನಸ್ಸು ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿತು. ಉಸ್ತಾದರು ನಬಿಯವರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಸುಗೂಸುಗಳನ್ನು ಪಾಲನೆಗಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿಯು ಅಂದಿನ ಮಕ್ಕಾದಲ್ಲಿತ್ತು..
Page 21.
ಅವರು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ನಗರದಾದ್ಯಂತ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಸುಗೂಸುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಲುಣಿಸುವ ಕಾಲ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮಗುವನ್ನು ಮರಳಿ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆಯೇ ಪುಣ್ಯ ಪ್ರವಾದಿ ಹಲೀಮಾ ಬೀಬಿಯವರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದ್ದು. ಹಾಲುಣಿಸುವ ಅವಧಿ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಹಲೀಮಾ ಬೀಬಿಯವರು ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಮಗುವನ್ನು ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾಯಿ ಆಮಿನಾ ಬೀಬಿಯವರ ಬಳಿಗೆ ಕರೆತಂದರು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗ ಹರಡಿತ್ತು. ಮಗುವಿಗೂ ಆ ರೋಗ ತಗುಲಬಹುದೇ ಎಂಬ ಭೀತಿಯಿಂದ, ಆಮಿನಾ ಬೀಬಿಯವರು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಾಲ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹಲೀಮಾ ಬೀಬಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಮರಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವರು ಮಗುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಉಸ್ತಾದ್ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಅತೀವ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಸ್ತಾದ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು:
"ಹೀಗೆ ಹಲೀಮಾ ಬೀಬಿಯವರ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಆಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರವಾದಿಯರು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಗುವಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವನಾದ ಹಲೀಮಾ ಬೀಬಿಯವರ ಮಗ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಕೂಡ ಜೊತೆಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಪ್ರವಾದಿರು ಮತ್ತು ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ಗುಡ್ಡದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು. ಕುರಿಗಳನ್ನು ಮೇಯಲು ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ ಇಬ್ಬರೂ ಆಟವಾಡತೊಡಗಿದರು. ಆಟದ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಅಪರಿಚಿತ ಯುವಕರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು. ಪ್ರವಾದಿಯರು ಮತ್ತು ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಆಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವರನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರು. ಹಿಂದೆಂದೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ ನೆನಪಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರವಾದಿಯರು ಮತ್ತು ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಪರಸ್ಪರ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಕೈಚೆಲ್ಲಿದರು. ಬಂದವರು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಪ್ರವಾದಿಯರ ಮತ್ತು ಅಬ್ದುಲ್ಲಾನ ನೇರಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಹೆದರಿದ ಇಬ್ಬರೂ ಹಿಂದೆ ಓಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಯುವಕರು ಪ್ರವಾದಿಯರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ಅವರು ಪ್ರವಾದಿಯರನ್ನು ಹಿಡಿದ ರಭಸವನ್ನು ಕಂಡು ಹೆದರಿದ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಓಡತೊಡಗಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಓಡಿದ ನಂತರ ಹಿಂದೆ ಯಾರೂ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಮರವೊಂದರ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡನು. ನಂತರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದನು."
ಉಸ್ತಾದ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು:
"ದೂರದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪ್ರವಾದಿಯರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಮಬ್ಬಾಗಿ ಕಂಡನು. ಅವನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಉಜ್ಜಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದನು. ಅವರು ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದರನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನು ಅವರ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು. 'ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ...?' ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಕಾಲ್ಬೆರಳುಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮುಹಮ್ಮದರ ಎದೆಯನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿದ್ದನು! ಅದರಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಹೊರತೆಗೆದು..."
ಮುಂದುವರಿಯುವುದು......