ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ - ಮಗಳ ಹೊಸ ಪಯಣ, ಭಾಗ-05
ಹಬೀಬರ ಅನುರಾಗಿಣಿ
5/20/20261 min read
ತಂದೆಯ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಮ್ಮೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ತಂದೆ ಅವಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರು.
"ಯಾಕೆ ತಂದೆ, ನನ್ನನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೋಡುವವರಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ...!?"
ಯಾವುದೋ ಆಳವಾದ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದವರಂತೆ ತಂದೆ ಅವಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: "ಅನೇಕ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಓದಲು ಬಿಡದಿರಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ...?"
ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಎದುರಾದ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಳು ತಂದೆಯಿಂದ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಕೂಡಲೇ ಏನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
"ಅವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸುವ ಆಸೆ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ... ಬದಲಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಪ್ಪು ಹಾದಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಪೋಷಕರು ನಾವೇ ಎಂದು ನಾಳೆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೋ ಎನ್ನುವ ಭಯವಷ್ಟೇ ಅವರಿಗೆ."
"ಮಗಳೇ, ನಿನಗೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಈಗ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಕಥೆ ನಿನಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು." ತಂದೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು: "ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರವಾದಿಯವರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಡನೆ ಹೀಗೆಂದರು: 'ನನ್ನ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗ ಬೇಡವೆಂದು ನಿರಾಕರಿಸುವವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಸ್ವರ್ಗ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.'"
ಶಿಷ್ಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು: "ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವರ್ಗ ಬೇಡವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಯೇ ಪ್ರವಾದಿಯವರೇ...!?"
ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರವಾದಿಯವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ಯಾರು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು. ಆದರೆ ಯಾರು ಆ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಸರಿ."
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತಂದೆ ಕೇಳಿದರು: "ಮಗಳೇ... ಪ್ರವಾದಿಯವರು ಹೇಳಿದ ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರಲು ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ...?"
ತಂದೆ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು: "ಮಗಳೇ, ಯೋಚಿಸಿ ನಾಳೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ."
ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಅವಳು ಚಡಪಡಿಸಿದಳು. ಒಂದು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಎದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವಳು ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ದಿಂಬನ್ನು ತೆಗೆದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಳು... ಆದರೂ ತಂದೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅವಳು ಎದ್ದು ಅಜ್ಜಿಯ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದಳು. ಮಂಚದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಬೀನಾದ ನಫೀಸತ್ ಮಾಲೆಯ ಸಾಲುಗಳು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಜ್ಜಿ. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಹಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಒಸಡುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನಕ್ಕರು.
"ಏನಮ್ಮಾ... ನನ್ನ ಕಂದನ ಮುಖವೇಕೆ ಹೀಗೆ ಬಾಡಿದೆ...?"
ಅವಳು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ತಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಿದಳು.
"ಅಜ್ಜಿ... ನನಗಿನ್ನೂ ಓದಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿದೆ... ಆದರೆ, ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನನಗಾಗದು..." ಅಜ್ಜಿ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದರು.
"ಮಗಳೇ, ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ನೀನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿದ ಧರ್ಮದ ಮೇಲಿನ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ನಿನಗೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಲೇಜು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ?" - ಇದು ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು.
"ಇಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ..." ಅವಳು ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.
"ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಕಂದನಿಗೆ ಈ ಭಯವೇಕೆ...?" ಅಜ್ಜಿ ಮರುಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.
"ನಾನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬೇಡದ ಹಾದಿಗೆ ಜಾರಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ..." ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಳುಕಿನ ಭಾವ ತಳೆದು ಅವಳು ಕೈಜೋಡಿಸಿದಳು.
"ಹಬೀಬಿ... ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇ? ನಿನಗೊಂದು ಏಟು ಕೊಡಬೇಕು..." ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಬೆರೆತ ಗದರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ನುಡಿದರು.
"ನಮಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ... ಆದರೆ ತಂದೆ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಉಂಟಾಯಿತು..." ಅವಳು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು.
ಅಜ್ಜಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು:
"ಮಗಳೇ, ಈ ಸಬೀನಾದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ 'ಬೀವಿ ನಫೀಸತುಲ್ ಮಿಸ್ರಿಯಾ' ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?"
"ನಫೀಸಾ ಬೀವಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆಯೋ... ತಿಳಿಯದೇ ಇರುತ್ತದೆಯೇ?"
"ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಮಗು ಸರಿಯಾಗಿ ಆಲಿಸು... ಅವರು ಮೂವತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಹಜ್ ಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಂಡ ಮಹಾನ್ ಮಹಿಳೆ. ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲ, ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದರ ವಂಶಜರು. ಅವರು ಅಪ್ರತಿಮ ವಿದ್ವಾಂಸರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ದರ್ಶಿಸಲು ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಆಗಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಮಹಾನ್ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಇಮಾಮ್ ಶಾಫಿ ಮತ್ತು ದುನ್ನೂರುಲ್ ಮಿಸ್ರಿ ಕೂಡ ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಆ ಮೂವತ್ತಾರು ಹಜ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಕಲ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಮಗಳೇ... ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿರುವುದಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸವಾಲು. ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರೆ ನೀನು ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದರೂ ನಿನಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿನಗೆ ಮೊದಲೇ ನೀಡಿದ್ದಾರಲ್ಲವೇ?"
ಅಜ್ಜಿಯ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ನಗು ಅರಳಿಸಿತು. ಧರ್ಮದ ಹಾದಿ ಬಿಡದೆಯೇ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ತನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವಳು ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಜ್ಜಿಯ ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದಳು. ಅಂದು ತಂದೆಗೆ ನೀಡಿದ ಭರವಸೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ತನಗೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ದೊರೆತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವಳದ್ದೇ ಆಗಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಜೀವನದಷ್ಟೇ ಅಮೂಲ್ಯವಾದುದು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಂಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಅವಳೀಗ 'ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಆಫ್ ಲೈಫ್ ಸೈನ್ಸ್' ನ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ.
ಮುಂದುವರಿಯುವುದು......