ಪ್ರವಾದಿ ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಪಾಠ, ಭಾಗ-03
ಹಬೀಬರ ಅನುರಾಗಿಣಿ
5/18/20261 min read
ಮಾಲಿಕ್ (ರ) ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ನೂರಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾದವು. ಅಜ್ಜಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ ಮಗಳ ಮುಖವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸವರಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟಳು.
"ಹಾಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಕಾಲ ಮುಗಿದು ಅವರು ಹೊರಬಂದರು. ಈ ನಡುವೆ ಅಂದಿನ ಸುಲ್ತಾನನಾಗಿದ್ದ ಹಾರೂನ್ ರಶೀದನ ಕಿವಿಗೆ ಈ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿತು. ಆತ ಮದೀನಾಗೆ ಬಂದು ಮಾಲಿಕ್ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದನು: 'ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಿದ ಆ ಗವರ್ನರ್ ಮೇಲೆ ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಲಿ?'"
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸುಲ್ತಾನನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ ಮಾಲಿಕ್ (ರ), ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದರು:
"ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಅವನಿಂದ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರ್ವ ಹಕ್ಕು ನನಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಗವರ್ನರ್ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರವಾದಿ (ಸ) ಅವರ ವಂಶಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ನಾಳೆ ಪರಲೋಕದ ನ್ಯಾಯಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಈತನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರವಾದಿಯವರು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? 'ನನ್ನ ವಂಶದವನನ್ನು ಕೇವಲ ನಿನಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಂಡೆಯಲ್ಲಾ' ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದರೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಈ ಮಾಲಿಕ್ನ ಬಳಿ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ.. ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ದೂರು ಇಲ್ಲ."
ಅಜ್ಜಿ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನೂರಾಳ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು. ನೂರಾ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
"ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕ್ಷಮಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು? ಇದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಾನನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಏನೂ ಅಲ್ಲವಲ್ಲಾ...!" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು.
ಅದಕ್ಕೆ ಅಜ್ಜಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ಅದೇ ಮಗಳೇ ಪ್ರವಾದಿ ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ! ಅದು ರಕ್ತದ ಕಣಕಣದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸೇಡು ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಂತಹ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಜಾಗವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ."
"ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಆಲೋಚನೆಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆಗಾಗಲಿ ಸ್ಥಾನವಿದೆಯೇ...!?"
ಏನನ್ನೋ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅಜ್ಜಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅಜ್ಜಿ ಎಂದು ಇಷ್ಟೊಂದು ರೋಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಆಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು ಎಂದು ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಳು.
ಟ್ರಿಂಗ್... ಟ್ರಿಂಗ್...
ಹಠಾತ್ತನೆ ಅಲಾರಂ ನಿಲ್ಲದೆ ಬಾರಿಸತೊಡಗಿತು. ಅವಳು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ದಬದಬನೆ ಎದ್ದಳು.
ಸಮಯ ಮುಂಜಾನೆ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಗಂಟೆ. ನಿಲ್ಲದೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಲಾರಂ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ ಅವಳು ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತಳು.
'ಅಲ್ಹಮ್ದುಲಿಲ್ಲಾಹಿಲ್ಲದಿ ಅಹ್ಯಾನಾ ಬಅ್ದ ಮಾ ಅಮಾತನಾ ವ ಇಲೈಹಿನ್ನುಶೂರ್' (ನಮಗೆ ಮರಣದಂತಹ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿಸಿದ ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಸ್ತುತಿಗಳು)
ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿದವು. ನೆನಪಿರುವ ದಿನದಿಂದಲೂ ಅವಳ ಏಳುವ ರೀತಿ ಹೀಗೆಯೇ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಇದನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.
ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದೆದ್ದು ಬಾತ್ ರೂಮಿನತ್ತ ನಡೆದಳು. ತಹಜ್ಜುದ್ ನಮಾಝ್ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯದ ಆರಾಧನೆಗಳ ನಂತರ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುವುದು ಅವಳ ರೂಢಿ. ಒಂದೆರಡು ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದೇಹವನ್ನು ವಾರ್ಮ್ ಅಪ್ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಎಡೆಕೊಡದಂತೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದರಲ್ಲಿಯೂ ತಂದೆಯೇ ಅವಳಿಗೆ ಮಾದರಿ.
ಸುಬಹಿನ ನಮಾಝ್ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯದ ಓದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ತಂದೆಯದ್ದೇ ಒಂದು ದರ್ಬಾರು. ನೋಡುವವರು ಅವರು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೇನೋ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವಂತಿರುತ್ತದೆ ಆ ಕುಳಿತ ಶೈಲಿ. ಒಂದು ದಿನ ಎಷ್ಟೇ ಬಾರಿ ಕೂಗಿ ಕರೆದರೂ ಕಲ್ಲು ಪ್ರತಿಮೆಯಂತೆ ಅಲುಗಾಡದೆ ಕುಳಿತಿರುವ ತಂದೆಯ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಅವಳು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದಳು:
"ಏನಿದು ತಂದೆ... ನಿಮಗೆ ಕಿವುಡೇನು...!? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಿ...?"
ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅವಳು ತಳ್ಳಿದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ತಂದೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು, ನಂತರ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು. ಅವಳ ಪುಟ್ಟ ಕೆನ್ನೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸವರುತ್ತಾ ತಂದೆ ಕೇಳಿದರು:
"ತಂದೆಯ ಸುಂದರಿ ಮಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದಾಳೆಯೇ...? ಏನಮ್ಮಾ ಕೇಳಿದೆ ನೀನು..?"
"ತಂದೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕಂಬ ನುಂಗಿದವರಂತೆ... ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ...!?"
ಅವಳ ಸಿಟ್ಟಿನ ಮುಖ ಮತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿಯ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು:
"ಅದನ್ನು ಮಗಳೇ... ತಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ.. ನಾನು ಈಗ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ನಿನಗೆ ಈಗಲೇ ಅರ್ಥವಾಗದಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ನನ್ನ ಮಗಳು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಬೇಕು... ಕೇಳುತ್ತೀಯಲ್ಲಾ...?"
ತಂದೆ ಅಲ್ಪವಿರಾಮವಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನು ದಟ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಿದರು.
"ಹೂಂ.. ಕೇಳುತ್ತೇನೆ..."
ಅವಳು ಪುಟ್ಟ ತಲೆಯನ್ನಾಡಿಸುತ್ತಾ ಸಮ್ಮತಿಸಿದಳು.
"ಮಗಳೇ... ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಆನಂದವಿದೆ. ಅಲ್ಲಾಹನನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ 'ಸೂಫಿ'ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ ಮಗಳೇ...?"
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಕೇಳಿದ ನೆನಪು ಕಾಡಲು ಅವಳು ಹೌದೆಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ತಂದೆ ಹೇಳಿದ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳು ಅಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆಗಾಗ ತಂದೆ ಅವಳಿಗೆ ಪುಟ್ಟ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು:
"ಈ ಸೂಫಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮಾನಸಿಕ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಉನ್ನತಿಗಾಗಿ ದೇವನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಲೀನವಾಗಿಸಲು ಏಕಾಂತವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು ದೇಹವನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ, ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಲೋಕದ ಒಡನಾಟವು ದೇವನ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಆಡಂಬರಗಳಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸೂಫಿಗಳು ಏಕಾಂತವಾಸವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ದೇವನೊಬ್ಬನೇ ಇರುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಚಿಂತೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾನವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ".
ತಂದೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು:
"ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯ ಬಳಿ ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಶಿಷ್ಯನು ಹೀಗೆ ವಿನಂತಿಸಿದನಂತೆ— 'ಗುರುಗಳೇ, ನೀವು ದೇವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುವಾಗ ಈ ಅಲ್ಪನಾದ ನನ್ನನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ನೆನೆಯಿರಿ...'.
ಆಗ ಆ ಗುರುಗಳು ಶಿಷ್ಯನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು: 'ಮಗನೇ, ಧ್ಯಾನದ ನಡುವೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದರೆ, ನಾನು ದೇವನೊಂದಿಗಿನ ಆ ಪರಮಾನಂದದ ಸಮ್ಮಿಲನದಿಂದ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ...!?'"
ಸೂಫಿಗಳು ದೇವನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ಇದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಪ್ರವಾದಿತ್ವ ಲಭಿಸುವ ಮೊದಲು ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ (ಸ) ಅವರು ಕೂಡ ಹಿರಾ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಂತವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲವೇ...! ಹಾಗೆ ಹಿರಾ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ದೇವದೂತ ಜಿಬ್ರೀಲ್ (ಅ) ಅವರು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕುರಾನ್ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ಮಗಳೇ, ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಪರಂಪರೆಯೇ ಆಗಿದೆ.
ಅಂದು ತಂದೆ ಹೇಳಿದ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥಗಳು ನೂರಾಳಿಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಳಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡತೊಡಗಿತು. ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ದೇವನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವಾಗ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಓದಿ ಕಲಿತಿದ್ದ ಸ್ವರ್ಗದ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಮಾತ್ರ ಸುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು...